Τα αστυνομικά του φετινού χειμώνα

Μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα από την ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων στις αρχές του 2018, από το καλοκαίρι επανήλθα διαβάζοντας αναδρομικά όσα βιβλία θα ήθελα να έχω διαβάσει. Το reader’s block αισίως έφυγε κι εγώ ανακάλυψα νέα είδη, κάνοντας την εισαγωγή μου στην κλασσική και την αστυνομική λογοτεχνία.

Ως προς τα αστυνομικά, ξεκίνησα με nordic noir και Jo Nesbo, ένα από πιο ηχηρά σύγχρονα ονόματα στο χώρο, αγαπητό από όλο σχεδόν το αναγνωστικό κοινό. Η νυχτερίδα κύλισε γρήγορα, εγώ μεταφέρθηκα στην Αυστραλία με τον Χάρι Χόλε μέχρι που βρήκε τον δολοφόνο. Ήλπιζα να ενθουσιαστώ, αφού είχα ανάγκη από ένα βιβλίο που να τρέχει εύκολα ώστε να μπω ανώδυνα στον κόσμο του. O στόχος επετεύχθη ωστόσο, δεν μπορώ να πω ούτε ότι έγινα οπαδός της αστυνομικής λογοτεχνίας, ούτε ότι η γραφή του με έχει συναρπάσει. Από την άλλη θα ήμουν άδικη αν τη χαρακτήριζα μέτρια. Συστήνω τη βιβλιογραφία του Νέσμπο ανεπιφύλακτα, απλώς διαφάνηκε νωρίς πως δεν πρόκειται να αγαπήσω τα αστυνομικά περισσότερο από τις fantasy – dystopian – ya – non fiction – contemporary fiction επιλογές μου.

Προχώρησα με Philip Kerr και τον Άνθρωπο χωρίς Ανάσα. Μου άρεσε πολύ περισσότερο επειδή η ιστορία με κεντρικό ήρωα τον Μπέρνι Γκούντερ τοποθετείται χρονικά στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την μάχη του Κατίν, όπου χωρίς να έχει εξακριβωθεί ποτέ φημολογείται πως είτε από Γερμανούς είτε από Ρώσους σκοτώθηκαν κάποιες δεκάδες χιλιάδες Πολωνοί και θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο κοντά στο Σμολένσκ. Άνετα θα πήγαινα από την αρχή τα βιβλία με ήρωα τον Γκούντερ για να διαβάσω και την Τριλογία του Βερολίνου. Μετά από αυτό, διάβασα και το Οι Άντρες με το Ροζ Τρίγωνο, τη μαρτυρία ενός ομοφυλόφιλου από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, για να μάθω πολλά undersaid ιστορικά στοιχεία για τα δεινά των ομοφυλοφίλων πλάι στους Εβραίους και τους πολιτικούς κρατουμένους.

Ήταν η σειρά ενός από τα – για πάντα αφημένα στο ράφι – αδιάβαστα βιβλία μου, τον Επίμονο Κηπουρό του John Le Carre, όνομα που αρχικά έγινε γνωστό στο συγγραφικό σύμπαν με τις περιπέτειες του Smiley (βλ. την ταινία Tinker Tailor Soldier Spy, ή την νέα σειρά Little Drummer Girl που βασίζονται στα βιβλία του). Η διεθνής του καταξίωση όμως ήρθε με τον Κηπουρό. Πρόκειται για ένα σκάνδαλο φαρμακοβιομηχανίας όπου μία ακτιβίστρια και έπειτα ο σύζυγος της προσπαθούν να ξεσκεπάσουν. Τίθενται οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ ηθικής και δυσκίνητων προξενείων ως αναποτελεσματικών φερεφόνων των διαφόρων κυβερνήσεων, τίθεται το θέμα πανανθρώπινης δράσης πάνω από το οποιοδήποτε ατομικό κόστος ενώ εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ντετέκτιβ και αστυνομία, αλλά με εταιρίες και κατασκόπους,

Κατόπιν, έκανα στροφή σε μια νέα σχετικά υποκατηγορία του είδους, το λεγόμενο domestic noir, όπου τώρα βρίσκει τεράστιο κοινό και συνακόλουθα εμπορική επιτυχία. Φυσικά διάλεξα ένα από τα γνωστότερα αυτών,  τα Αιχμηρά Αντικείμενα της Gilian Flynn καθώς παράλληλα έβλεπα την τηλεοπτική του μεταφορά με την φοβερή Amy Adams στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το βιβλίο και η σειρά μυρίζουν κίνδυνο και ουίσκι. Η αυτοκαταστροφή είναι το βασικό στοιχείο της ιστορίας και ο Αμερικάνικος Νότος ταιριαστό περιβάλλον για διάφορες κρυμμένες διαταραχές και περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.

 

Τέλος, θα ήταν άδικο να μην διαβάσω κάτι από τα κλασσικά noir με πρώτη μου επιλογή τα 39 σκαλοπάτια του Τζον Μπιούκαν, ένα βιβλίο που κέρδισα στο ίνσταγκραμ από την my secret book. Πρόκειται για το οδοιπορικό του Ριτσαρντ Χάνει, ο οποίος διωκόμενος από κατασκόπους, καταφεύγει από την Αγγλία στην Σκωτία λίγο πριν ξεσπάσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Σημειωτέον πως από τις πρώτες σελίδες, γίνεται αναφορά στον Καρολίδη, τον Έλληνα πρωθυπουργό της εποχής και το σχέδιο δολοφονίας του με σκοπό να πυροδοτηθεί διπλωματικό επεισόδιο που να δικαιολογεί την έναρξη του πολέμου. Όπου Καρολίδης, σημειώσατε Βενιζέλος.  Για άλλη μια φορά, με εξαίρεση την περίπτωση του Kerr παραπάνω, δεν ενθουσιάστηκα, η ιστορία του Χάνει όμως μου έμεινε, μου έφερε αμυδρά λιγάκι τον Επίμονο Κηπουρό – λογικό αφού ο Μπιούκαν λέγεται πως επηρέασε τους μεταγενέστερους συγγραφείς κατασκοπικής λογοτεχνίας – και επίσης σε μίαμιση μέρα το είχα τελειώσει, απόδειξη πως κυλάει πανεύκολα. Καλή επιλογή.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s