Το Big Little Lies έσπασε άφοβα κάθε καλούπι «γυναικείας» σειράς όπως τις ξέραμε.

Σε αυτή σειρά το πρώτο που θα προσέξεις είναι οι A Listers, Reese Witherspoon και Nicole Kidman πλάι στις υπέροχες Shailene Woodley και Zoe Kravitz. Χωρίς τις τελευταίες δύο, ίσως να μην έμπαινα στη διαδικασία να δω την τηλεοπτική μεταφορά του «Μυστικά και Ψέματα» της Liane Moriarty τόσο σύντομα. Εν τέλει η Shailene μου θύμισε πάλι γιατί την αγαπώ τόσο πολύ και η Kravitz ανανέωσε το ενδιαφέρον που της δείχνω.

Υπήρχαν ανησυχίες από κριτικούς πως εύκολα ένα concept όπως αυτό του Big Little Lies θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα της σειράς που φέρνει στην επιφανειακή, κλισέ δραματική φύση του «Desperate Housewives», δεν έγινε όμως τίποτα τέτοιο. Αντίθετα, αν σε ενδιαφέρει μια σοβαρή κοινωνική προσέγγιση στη γυναίκα με storyline που θα σε μαγνητίσει μέχρι το τέλος μέσω ενός εκρηκτικό cast εδώ είσαι καλά, και -make no mistake-  δεν αφορά μόνο middle aged γυναίκες. Σε πρώτο επίπεδο το Big Little Lies μπορεί να προσανατολίζεται σε αυτό το κοινό ηλικιακά, μα βαθαίνει για να αγγίξει όχι μόνο τη νεότερη γενιά γυναικών αλλά και όλη τη σύγχρονη κοινωνία. Αν πάλι θέλεις να δεις την Zoe ως χίπισσα με yoga pants ή να ανοίξει το μάτι σου στην ακτογραμμή της California, ποια είμαι εγώ για να σε εμποδίσω;

Πρώτο επεισόδιο και μέχρι να τελειώσουν τα opening credits, βλέπουμε τις γυναίκες αυτές να οδηγούν τα παιδιά τους στο σχολείο και hints γυμνών ερωτικών σκηνών. Στην πρώτη κιόλας σκηνή ακούμε κάποια να βαριανασαίνει. Από αγωνία και σοκ? Από πάθος? Άγνωστο ακόμη.

Κάποιος πέθανε στο σχολείο κατά τη διάρκεια μιας φιλανθρωπικής εκδήλωσης, δεν μαθαίνουμε όμως ακόμη ποιος είναι ο δράστης ή το θύμα. Οι πληροφορίες της σχετικής έρευνας δίνονται σιγά σιγά, αρχικά από την αστυνομία κι έπειτα από μια σειρά καταθέσεων μη αξιόπιστων μαρτύρων. Οι μάρτυρες συνθέτουν την υπόλοιπη σχολική κοινότητα και όπως πολύ εύστοχα έγραψαν οι τηλεκριτικοί του The New Yorker , λειτουργούν όπως η χορωδία αρχαίου ελληνικού δράματος. Εδώ βέβαια, χωρίς να μένουν σε περιγραφή των όσων ξέρουν, μιλούν με κακεντρέχεια και καχυποψία για όλους, σίγουροι για το ήθος της κρίσης τους, αδιάφοροι αν έτσι απέκλειαν κοινωνικά όποιον θεωρούσαν κατώτερο των αξιών τους.

Illustration για το The New Yorker από τον Keith Negley

Όσο η πλοκή προχωρά, καταλαβαίνουμε ότι το κέντρο του ενδιαφέροντος δεν είναι το μυστήριο γύρω από το πρόσωπο του δράστη. Η σειρά στην πραγματικότητα δεν είναι ένα αστυνομικό whodunnit. Το αληθινό βάρος πέφτει στο μετά της βίας που δέχονται πρώτα οι γυναίκες και οι συνέπειες αυτής στις οικογένειες τους: ενδοοικογενειακή βία που παρερμηνεύεται λόγω άρνησης, σεξουαλική κακοποίηση σε διάφορες περιπτώσεις, ακόμη και όταν καλύπτεται από τη σκιά του γάμου (grey area rape),  η συνεχής καταπίεση  του να φαίνεσαι πετυχημένος, καλός οικογενειάρχης, η εσωτερική πάλη για τη σεξουαλικότητα, η σωστή ανατροφή ενός παιδιού είναι μεγάλα και μικρά θέματα που γίνονται καθημερινά πάθη πέρα για πέρα υπαρκτά στη σύγχρονη κοινωνία. Το προφίλ του «κακού» στήνεται και αναλύεται χωρίς να δαιμονοποιείται, την ώρα που βλέπουμε πώς και γιατί οι άνθρωποι λειτουργούν έτσι στο περιβάλλον τους από μια ανθρώπινη προσέγγιση που δεν φοβάται να ρισκάρει σε τέτοια δύσκολα ευαίσθητα θέματα. To μεγάλο επίτευγμα της σειράς, ακόμη και αν το κοινό τους δεν μπορεί να ταυτιστεί στο Ε9 γυναικών που έχουν πολλά από τα οικονομικά τους προβλήματα λυμένα, είναι η ματιά σε όλα τα παραπάνω μακρυά από μια αφήγηση από την ανδρική σκοπιά. Τα πάντα στην παραγωγή δίνονται από την πλευρά της γυναίκας και πάνω σε αυτό στηρίζεται η ριζοσπαστική εξέταση όλων των συμπεριφορών των ηθοποιών. Η Kidman είναι μια πετυχημένη – δυναμική πρώην δικηγόρος που παράτησε την καριέρα της για να αφιερωθεί στον σύζυγο της με τον οποίο είναι τρελά ερωτευμένη, η Witherspoon κρατάει αρχηγικά τα ηνία της ίντριγκας «σαν να ήταν παιδιά της», η Dern που βρίσκεται στην άλλη άκρη της κόντρας παλεύει ανάμεσα στην εικόνα της καριερίστας και το ρόλο της ως σωστής μητέρας, η Shailene είναι εντελώς μόνη, εύθραστη, η μόνη που δεν είναι ευκατάστατη ή παντρεμένη, h Kravitz είναι άνετη μέσα στο ζεν νεοχίπικο περιβάλλον που έχει δημιουργήσει, τίποτα όμως δεν είναι τόσο απλό.

Τα ήρεμα Καλιφορνέζικα τοπία του Monterey και οι ακριβές παραθαλάσσιες ιδιοκτησίες δεν την κάνουν στυλιζαρισμένη. Τα διάφορα κλισέ της χιλιοπαιγμένης ζωής στο πλουσιόσπιτο αποφεύγονται σύντομα και όλο το cast (βλ. το ρόλο του Skarsgard, της Kindman αλλά και των παιδιών) δίνουν βάθος στους χαρακτήρες μέσω τρομερών ερμηνειών.

Η δύσκολη πορεία της γυναίκας προς την αντιμετώπιση κλιμακώνεται μέχρι το τελευταίο επεισόδιο. Όποια αγωνία κι αν σου γεννηθεί, κορυφώνεται για να ακολουθήσει η κάθαρση.

Το σοκαριστικό τέλος έμεινε για μέρες στο μυαλό μου, αυτό που όμως δύο εβδομάδες αργότερα απολαμβάνω  ακόμη νοερά, είναι η εικόνα εκείνων των αποδράσεων των πρωταγωνιστριών στην αμμουδιά και εναλλαγή των συναισθημάτων τους ανά τα επεισόδια. Η απαίσια αίσθηση της απόγνωσης, η πίεση που ένιωθαν όταν έτρεχαν δίπλα στη θάλασσα, η παράτολμη ιδέα της «φυγής» κατέληξε στη χαρά και την αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων που ηρεμούν μπροστά της αφού πάλεψαν για την δική τους λύτρωση (θα καταλάβεις όταν το δεις).

Το κλίμα ολοκληρώνει το soundtrack που ακούμε στη σειρά εξαιτίας του οποίου αγάπησα την μικρή «κόρη» της Witherspoon. Από εκείνη έμαθα τον Leon Bridges, από την τηλεοπτική μητέρα της την Agnes Obel,  από τα ακουστικά της Nicole Kidman θυμήθηκα τον Charles Bradley, από το «γιο» της Shailene το «Papa was a Rolling Stone» των Temtations απέκτησε μια οικεία ιστορία στο μυαλό μου και στην αρχή κάθε επεισοδίου άκουγα τον Michael Kiwanuka για να μην επεκταθώ στα υπόλοιπα (Ottis Redding, Fleetwood Mac, Elvis Presley, Death in Vegas etc) . Η μουσική δεν είναι απλώς μια αξιοπρόσεκτη, καλαίσθητη μουσική επένδυση, είναι κομμάτι των χαρακτήρων – άλλο ένα συν στην ποιότητα της.

Το Big Little Lies είναι από τις καλύτερες σειρές της χρονιάς και ήδη στο #161 των 200 καλύτερων σειρών του IMDB, ενώ όμως μου δόθηκε η εντύπωση του οριστικού φινάλε, γίνονται συζητήσεις για δεύτερο κύκλο και γι’αυτό ζητήθηκε από τη συγγραφέα του βιβλίου να σκεφτεί ιδέες για τη συνέχεια. Οι φήμες θέλουν να δίνει βάση στο παρελθόν της Kravitz, η αλήθεια όμως είναι ότι υπάρχουν εύλογες ανησυχίες ότι έτσι θα χαλάσει μπορεί το σχεδόν τέλειο αποτέλεσμα του πρώτου κύκλου.

2 Comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s