Διάβασε Vonnegut, γιατί αν αυτό δεν είναι ωραίο τότε τί είναι?

Δεν έχω διαβάσει κανένα από τα περίφημα βιβλία επιστημονικής φαντασίας του Kurt Vonnegut, όμως μετά από το «Αν αυτό δεν είναι ωραίο , τότε τί είναι?» θα το κάνω σίγουρα.

Η έκδοση του «Σφαγείο Νούμερο 5» , ήταν η αρχή της παγκόσμιας αναγνώρισης του το 1969 αν και ήδη από πριν είχε αναχθεί σε «εμβληματική φιγούρα για την επαναστατημένη νεολαία του εξήντα που διψούσε για νέους τρόπους θεώρησης του κόσμου και για αλλαγή του κοινωνικοπολιτικού κατεστημένου» (Dan Wakefield). Έκτοτε o Vonnegut έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους ομιλητές σε τελετές αποφοίτησης στην Αμερική με το παράδοξο ότι ο ίδιος ποτέ δεν αποφοίτησε από κανένα πανεπιστήμιο πριν ή μετά τη θητεία του στον ΔΠΠ. Οι ομιλίες που ανά τα χρόνια εκφώνησε είναι ακριβώς το περιεχόμενο του «Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τί είναι?» όπου απευθυνόμενος στους νέους, μιλά για πολλά θέματα με άξονα την ενηλικίωση. Όπως είναι φυσιολογικό μερικά κομμάτια επαναλαμβάνονται αφού θέμα και κοινό είναι τα ίδια, παρά ταύτα άλλα τόσα είναι και αυτά που μου έμειναν ώστε να το προτείνω κυρίως σε όσους βρίσκονται στην ίδια μετα-φοιτητική φάση με ‘μένα.

Είναι έξυπνος, σκεπτικιστής με την Αμερικανική διοίκηση, έχει χιούμορ και δεν ακολουθεί την πεπατημένη μιας κλασσικής farewell ομιλίας σε αποφοίτους για καλό κατευόδιο στην ζωή τους. Είναι ο άνθρωπος που θα ήθελα κι εγώ να ακούσω αντί για τον αντιπρύτανη μας στην δική μου αποφοίτηση όσο περίμενα νευρικά να πω τον όρκο μου και -ας το θέσω απλοικά- απομυθοποιούσα τη φάση, όπως ακριβώς το περίμενα.

Θεωρεί τις τελετές ενηλικίωσης απαραίτητες σε κάθε γενιά, κρίνει χρησιμότερο το έργο που μπορεί να παράγει κάποιος στην τοπική του κοινωνία από τον μεγάλο και τρανό που θα κληθεί «να αλλάξει τον κόσμο», δεν χρυσώνει το χάπι για το μέλλον κανενός, συνθέτει τραγουδάκια της πλάκας ενώ στην επόμενη παράγραφο μπορεί να εξάγει πολιτικά και κοινωνικά συμπεράσματα. Του αρέσουν τα blues -εδώ δεν με νοιάζει τίποτα, Kurt είσαι πολύ φίλος μου.

Μάλιστα αυτό που θυμάμαι μέχρι σήμερα από το βιβλίο είναι ένα στοιχείο του Albert Murray (ιστορικού της τζαζ) που συνέκρινε τα ποσοστά αυτοκτονιών μεταξύ δούλων στις φυτείες και των αφεντικών τους στην Αμερική. Εξεπλάγην όταν έμαθα πως ήταν υψηλότερα για τους δεύτερους, και η αιτία? Όσο τα αφεντικά μετρούν δολάρια στην έπαυλη και μαστιγώματα στην αυλή, τα blues κρύβουν τα βάσανα στις πιο σκοτεινές γωνιές ενός δωματίου.

Portrait of American author Kurt Vonnegut Jr. (1922 - 2007) as he poses in his home, New York, New York, mid 1980s. (Photo by Oliver Morris/Getty Images)
Portrait of American author Kurt Vonnegut Jr. (1922 – 2007) as he poses in his home, New York, New York, mid 1980s. (Photo by Oliver Morris/Getty Images)

Τουλάχιστον σε 2 ομιλίες περιγράφει τον θείο του να του λέει ότι δεν υπάρχει καλύτερο από το να πίνεις μια δροσερή λεμονάδα κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, ή να μυρίζεις τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού από ένα φούρνο, το να αφουγκράζεσαι τη μουσική από μια συναυλία ενώ κάθεσαι έξω στο σκοτάδι ή όπως ο ίδιος προσθέτει, μετά από ένα φιλί. Του είχε πει ότι σε τέτοιες στιγμές είναι σημαντικό να λέει κανείς φωναχτά: «Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι;» Για έναν άνθρωπο που φοίτησε μερικώς σε μπόλικες σχολές, επιβίωσε από το βομβαρδισμό στη Δρέσδη επειδή κρύφτηκε σε ένα σφαγείο, μεγάλωσε έξι παιδιά (τρία εκ των οποίων της αδερφής του) και άλλαξε μια ντουζίνα δουλειές για να τους συντηρήσει μέχρι να ξεχωρίσει στα 47 του ως συγγραφέας και εν τέλει διανοούμενος, η ανάμνηση αυτή έχει να μας πει κάτι.

Ασύνδετα φαινομενικά τα λεγόμενα του καταλήγουν σε μια «κλισέ και χιλιοειπωμένη» αλλά απαραίτητη συμβουλή: αν σου συμβαίνει κάτι καλό άραξε μια στιγμή, αναγνώρισε κι απόλαυσε το. Αυτό συν τον έξυπνο λόγο του Vonnegut, το πλούσιο βιογραφικό του, τις ουμανιστικές αντιλήψεις του, το κάνουν must read.

Όπως φαντάζομαι συμβαίνει και σε βιβλία όπως το Make Good Art (Νeil Gaiman), κάτι τέτοια αναγνώσματα είναι η ευκαιρία σου να γνωρίσεις καλύτερα το άτομο του συγγραφέα.

Έτσι κι εδώ, θα γνωρίσεις αυτόν τον τύπο καλύτερα και θα σε κάνει να χαμογελάσεις.

Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τί είναι?

vonnegut_mural_frankespich

ean_afto_den_einai_oraio_tote_ti_einai

Για το Mud Times.

3 Comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s