To «tricky» live του Tricky στην Θεσσαλονίκη.

 

Με είχαν προειδοποιήσει ότι ο Tricky φημολογείται πως μόνο στα πλαίσια συμμετοχής του σε festival βγαίνει σωστός εν αντιθέσει με τα προσωπικά του live, όμως ακούγοντας τα albums του τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια κανόνισα να πάω στο live του Σαββάτου με περίσσιο τελικά ενθουσιασμό.

Παρά λοιπόν το κατά τα άλλα φοβερό υλικό του, θα κάνω 25 euro κράξιμο γιατί με πολύ μεγάλη απογοήτευση δηλώνω πως πήγα στο χειρότερο live μου ως  τώρα.

Καταρχάς το live κράτησε καμιά ώρα, και δεδομένου ότι άργησα λίγο, πρόλαβα ψίχουλα. Μπαίνοντας στον χώρο του fix διαπίστωσα ότι ο ήχος ήταν μέτριος και το στήσιμο των μικροφώνων προβληματικό αφού η μπάντα (που ήταν όλοι φοβεροί παίκτες με αποκορύφωμα τον drummer του – να τα λέμε κι αυτά) ακουγόταν δυσανάλογα  δυνατά σε σχέση με με τους 2 (?)  ας πούμε 2 τραγουδιστές.

Το 2 παραείναι ευγενικό οπότε επαναδιατυπώνω. Το νυχτοκάματο κυριολεκτικά το έβγαλε η εξής μία Franchesca Belmonte κάτι το οποίο μόνο υπέρ της μπορεί να πάει αφού και γι’αυτήν έχω να πλέξω μόνο εγκώμια τόσο ως προς την φωνή της  όσο και ως προς την προσπάθεια της να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Προχωρώντας στην αυτού μεγαλειότητά του, ο κύριος Adrian έκανε αυτά ακριβώς τα οποία μου γρουσούζεψαν ότι θα κάνει κάποιοι που ήξεραν καλύτερα και είχαν και την τύχη να τον δουν να συμπεριφέρεται σαν επαγγελματίας. Ο monsieur Tricky, σε απόλυτη συνάφεια με το καλλιτεχνικό του βγήκε «πατημένος» (βάλτε όποια συνώνυμη προτιμάτε) σε βαθμό όμως που μάλλον μόνο στο δικό του κεφάλι περνούσε καλά. Ειδικά τις στιγμές που γυρνούσε πλάτη, έφευγε από τη σκηνή προς ανεφοδιασμό ωραίου σιγαρέτου ή όταν καθόταν φαρδύς πλατύς στο πάτωμα χωρίς το μικρόφωνο για λειτουργικό αξεσουάρ. Αγαπητέ Tricky, μία ύστατη πρόταση: απόλαυσε μέχρι εκεί που αντέχεις. 

Και το φιλοσόφησα.

Σκεπτόμενη εκείνη τη στιγμή τα 25 μου euro και για να με  παρηγορήσω για τον μεγάλο «κότσο στο κεφάλι μου», είπα ότι πολλοί stars της μουσικής που το έργο τους έσπειρε, τα έχαναν συχνά πυκνά. Αλλά όχι.Αυτά τα λένε μετά θάνατον, που τους μένουν ούτως ή άλλως μόνο τα studio albums του εκάστοτε κύριε ελέησον, να έχουν να χαίρονται. Όχι φίλε,το να βγαίνεις στη σκηνή και να είσαι παραπανίσιος δεν είναι cool.

Με λίγα λόγια το παραπανίσιος είναι ο σωστότερος προσδιορισμός αφού ελπίζαμε να ανοίξει το στόμα του και μετανιώναμε όταν το έκανε. Όταν ακούω το «Does it» στο repeat πριν το πολυπόθητο Σάββατο, δεν μου αρέσει να ακούω ένα επαλαμβανόμενο λιωμένο «you’re by yourself» επί δέκα λεπτά μετά μουσικής.

Τελικά, και το όλο concept ήταν ανολοκλήρωτο. Ζήλεψα ακούγοντας για την προσεγμένη εμφάνιση του Bonobo που έχασα, ή όταν θυμήθηκα τα εκπληκτικά visuals του Wax Tailor προηγούμενα. Το style της μουσικής του Tricky -καλά ας μην βάλουμε ταμπέλες trip hop αφού ο ίδιος δεν το κάνει- προυποθέτουν ένα σύνολο ατμόσφαιρας για να μαγέψουν το θεατή ο οποίος δεν πήγε για να κουνηθεί  πάνω στην σκηνή. Κι αυτό καλό, αλλά όχι.

Α! Να πούμε ότι στο finale ακούσαμε ένα χαρωπό cover του Ace of Spades από Motorhead για το οποίο δεν θα σχολιάσω αρνητικά αφού ήταν ένα χαρούμενο μικρό treat σε μας τους ξενερωμένους.

P.S  Και τί ήταν αυτές οι φωτοτυπίες αντί για εισητήριο? Πριν το live είχα ακόμη τη ρομαντική διάθεση να κρατήσω ένα επίσημο εισητήριο με την αφίσα και τη φάτσα του Tricky για ενθύμιο. Και αυτό το σχόλιο πάει μάλλον στους διοργανωτές. Γιατί ακόμη και ως προς το πρόβλημα στον ήχο που συγχωρείται,αν υπήρξε όντως εν μέρει πρόβλημα όπως γνωστοποιήθηκε για το μικρόφωνο του Tricky, πρόσεξα έναν ηχολήπτη που για Βρετανάκι μου φάνηκε, οπότε παράπονα και εκεί.

2 Comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s