Τι κοινό έχουν ο Philip Pulman, ο Stalin, οι Pussy Riot και τα παιδικά βιβλία?

Πώς άνθισε η παιδική εικονογράφιση στην Σοβιετική Ένωση του Στάλιν?

Πώς κολλάει ο Philip Pulman, με τα τρομερά χρόνια της Σταλινικής Ρωσίας και τους Pussy Riot? Πώς όλα τα παραπάνω με την ζωγραφική τέχνη?

Σε καιρούς όπως ο δικός μας  που η ιστορία υποδεικνύει την επάνοδο του συντηρητισμού, η ιστορία κάνει κύκλους στήνοντας στον τοίχο τους προκλητικούς καλλιτέχνες και όσους αμφισβητούν έντονα την εξουσία.  Κάπου εκεί, η σύνδεση της τέχνης με την πολιτική, αγκιστρώνει το βλέμμα της επικαιρότητας.

Στην δική των Pussy Riot, των ακτιβιστριών που δικάστηκαν τον Αύγουστο του 2012, η μια από τις εναγόμενες στην καταληκτική της δήλωση ανέφερε το θαυμασμό της προς τους avant garde καλλιτέχνες που λογοκρίνονταν και περιoρίζονταν στα σκληρά χρόνια του Στάλιν, και ειδικά στους γνωστούς ως Oberiu.  Δύο από τους πολυπαθέστερους Oberiu ήταν οι συλληφθέντες  Alexander Vvedensky και  Daniil Kharms που πέθαναν κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τρόμου.

Πολλοί τέτοιοι καλλιτέχνες, των οποίων η τέχνη δεν γινόταν αποδεκτή το διάστημα 1920-1930, στράφηκαν στα παιδικά βιβλία. Έτσι πέρασαν «κάτω από τη μύτη» της κυβέρνησης μηνύματα πολιτικής ειρωνείας καθώς και ένας εξαιρετικός θησαυρός έξυπνης εικονογράφησης που αφηγείτο γλαφυρά τη σοβιετική λειτουργία  κερδίζοντας το ψωμί τους με υπάρχοντα μεν λιγότερο δε κίνδυνο.

Κάπου εδώ «κολλάει»  ο Philip Pulman, o ευρέως γνωστός συγγραφέας της τριλογίας  «Αστέρι του Βορρά» και όχι μόνο. Ο Pulman σε συνεργασία με τη Julian Rothstein, συγκέντρωσε πολλά παραδείγματα τέτοιου υλικού σε ένα βιβλίο που κυκλοφορεί με τίτλο «Inside The Rainbow» . Κάπως έτσι τέχνη και πολιτική κριτική επιβίωσαν έως τώρα, ως σύγχρονο κληροδότημα.

Ο ίδιος ο Pulman δήλωσε: «The world of children’s illustrated books in the first 20 years or so of Soviet rule is almost incomparably rich. What were they doing, these commissars and party secretaries, to allow this wonderland of modern art to grow under their very noses?  I expect the rule that applied to children’s books was just as deeply interiorised in the Soviet Union as it has been in the rest of the world: they don’t matter.  They can be ignored.  They’re not serious.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s